De P van Persoonlijkheid

Kiplekker, zo voel ik me in mijn nieuwe ondernemersvel. Maar om te formuleren wat mij precies zo blij maakt, vind ik toch moeilijk. Het is natuurlijk heerlijk om mijn eigen tijd te kunnen indelen, flexibel te zijn en grote vrijheid te genieten. Maar dat kan bij een goede werkgever meestal ook, dus daar zit het niet in.

Vandaag las ik het boekje Calimeromarketing - waar kleine bedrijven groot in kunnen zijn van Karen Romme. Kleine ondernemers hebben geen grote budgetten om mediacampagnes te houden of marktonderzoeken te doen, betoogt de schrijfster. Dat hoeft ook niet, want het belangrijkste marketinginstrument van de kleine onderneming is de ondernemer zelf. Zijn enthousiasme, betrouwbaarheid, vakkennis en directe inzetbaarheid maken hem aantrekkelijk voor opdrachtgevers. De P van Persoonlijkheid dus.

Dankzij Romme weet ik nu een stuk beter waarom het zelfstandig ondernemerschap zo prettig is. Dingen die ik ontzettend leuk vind om te doen, zijn nu ineens óók belangrijk voor mijn eigen onderneming. Kleine ondernemers werven geen klanten, maar werken aan relaties. Allerlei activiteiten waarbij ik iets samen doe met anderen, zijn nu dus pure marketingactiviteiten. Je kunt netwerken op een borrel of seminar, maar ook via vrijwilligerswerk. Dus ik hoef niet te twijfelen of ik wel tijd heb voor de organisatie van het straatfeest.

Ook heel nuttig voor de P van Persoonlijkheid is tijd steken in het verdiepen van van mijn vakkennis en persoonlijke vaardigheden. Als kleine ondernemer moet ik het volgens Romme hebben van mijn deskundigheid op mijn vakgebied, dus dit valt eveneens onder calimeromarketing. En dat valt me bepaald niet zwaar, want ik heb het allerleukste deel van mijn werk tot mijn corebusiness gemaakt.

Dit stukje op dit weblog schrijf ik nu niet meer alleen voor mijn lol, maar ook om mijn inspiratiebronnen met anderen te delen én te laten zien waar mijn P voor staat. Niet alleen voor Persoonlijkheid, maar ook voor Plezier.

De P van Persoonlijkheid

Kiplekker, zo voel ik me in mijn nieuwe ondernemersvel. Maar om te formuleren wat mij precies zo blij maakt, vind ik toch moeilijk. Het is natuurlijk heerlijk om mijn eigen tijd te kunnen indelen, flexibel te zijn en grote vrijheid te genieten. Maar dat kan bij een goede werkgever meestal ook, dus daar zit het niet in.

Vandaag las ik het boekje Calimeromarketing - waar kleine bedrijven groot in kunnen zijn van Karen Romme. Kleine ondernemers hebben geen grote budgetten om mediacampagnes te houden of marktonderzoeken te doen, betoogt de schrijfster. Dat hoeft ook niet, want het belangrijkste marketinginstrument van de kleine onderneming is de ondernemer zelf. Zijn enthousiasme, betrouwbaarheid, vakkennis en directe inzetbaarheid maken hem aantrekkelijk voor opdrachtgevers. De P van Persoonlijkheid dus.

Dankzij Romme weet ik nu een stuk beter waarom het zelfstandig ondernemerschap zo prettig is. Dingen die ik ontzettend leuk vind om te doen, zijn nu ineens óók belangrijk voor mijn eigen onderneming. Kleine ondernemers werven geen klanten, maar werken aan relaties. Allerlei activiteiten waarbij ik iets samen doe met anderen, zijn nu dus pure marketingactiviteiten. Je kunt netwerken op een borrel of seminar, maar ook via vrijwilligerswerk. Dus ik hoef niet te twijfelen of ik wel tijd heb voor de organisatie van het straatfeest.

Ook heel nuttig voor de P van Persoonlijkheid is tijd steken in het verdiepen van van mijn vakkennis en persoonlijke vaardigheden. Als kleine ondernemer moet ik het volgens Romme hebben van mijn deskundigheid op mijn vakgebied, dus dit valt eveneens onder calimeromarketing. En dat valt me bepaald niet zwaar, want ik heb het allerleukste deel van mijn werk tot mijn corebusiness gemaakt.

Dit stukje op dit weblog schrijf ik nu niet meer alleen voor mijn lol, maar ook om mijn inspiratiebronnen met anderen te delen én te laten zien waar mijn P voor staat. Niet alleen voor Persoonlijkheid, maar ook voor Plezier.

Cartoonachtige borden met leraren die eruitzagen als tovenaar Merlijn

Basisscholieren mogen scheikundeproefjes doen op de Open Dag

Lokalen met beslagen ruiten waar leraren je iets proberen bij te brengen, eindeloos lange gangen en een slecht verlichte kantine, die bekend staat als het rokershol. En een fietsenhok, waar leerlingen na het zesde of zevende lesuur massaal hun boekentas onder hun snelbinders leggen. Zo ziet in mijn herinnering een middelbare school eruit.

Logisch dat een school in de loop der tijd van karakter verandert. Maar dat de school zich zou ontpoppen tot een een plek waar je ook je vrije tijd met hart en ziel doorbrengt, had ik nooit kunnen vermoeden. Tijdens de Open Dagen die ik met Jasper bezoek, krijgen we daar een klein voorproefje van. Cabaretvoorstellingen! Een orkest met strijkers en blazers! Een techniekclub die na schooltijd satellietmodellen en robots bouwt! Een Olympiadeteam! Een toneelclub! Reizen naar het goede doel in Afrika! Het kan echt niet op met buitenschoolse activiteiten op hedendaagse scholen.

Nu staken deze scholen ook wel lekker in hun vel. We zagen een aula waar voldoende professionele geluids- en belichtingsapparatuur hing om een gemiddelde toneelvereniging jaloers te maken. We bezochten twee scholen die de status van rijksmonument hadden en inderdaad in prachtige gebouwen huisden. De marmeren vloeren, gangen met gewelven, antieke tegeltjes en het glas-in-lood waren adembenemend. Geweldig om over de binnenplaatsjes te lopen en bij de wenteltrap te zoeken naar geheime torenkamers in dit Zweinsteinachtige gebouw.

Wat ook opviel was dat de huisstijlcommissie professioneel te werk was gegaan. De aanduidingen van de lokalen waren uitgevoerd in prachtig vormgegeven typografie. In Zweinstein hingen cartoonachtige borden met leraren, die eruit zagen als tovenaar Merlijn of andere oud-Engelse figuren. Uiteraard waren al die leuke logo's en huiskleuren ook terug te vinden op de boekjes, tassen en gadgets, die de assisterende ouders uitdeelden.

Er werd dus veel werk gemaakt van het binnenhalen van nieuwe aanwas. Maar dat was nog niet alles, want het meest verbazingwekkend waren nog wel de leerlingen! In de speciale uitgave van hun schoolkrant prezen zij hun school aan als de allergezelligste en leukste school van de stad. Ook offerden zij een vrije ochtend of middag op om nieuwkomers rond te leiden door de school. Kennelijk deden zij dat graag, want het enthousiasme spatte er van af.

Zelden heb ik bovendien zulke aardige jongens ontmoet, die buiten in de snijdende wind de bezoekers de weg wezen naar de beste parkeerplaatsen bij de school of het fietsenhok. Zouden ze er extra punten mee verdienen of zijn scholieren tegenwoordig echt zo gemotiveerd?

Cartoonachtige borden met leraren die eruitzagen als tovenaar Merlijn

Basisscholieren mogen scheikundeproefjes doen op de Open Dag

Lokalen met beslagen ruiten waar leraren je iets proberen bij te brengen, eindeloos lange gangen en een slecht verlichte kantine, die bekend staat als het rokershol. En een fietsenhok, waar leerlingen na het zesde of zevende lesuur massaal hun boekentas onder hun snelbinders leggen. Zo ziet in mijn herinnering een middelbare school eruit.

Logisch dat een school in de loop der tijd van karakter verandert. Maar dat de school zich zou ontpoppen tot een een plek waar je ook je vrije tijd met hart en ziel doorbrengt, had ik nooit kunnen vermoeden. Tijdens de Open Dagen die ik met Jasper bezoek, krijgen we daar een klein voorproefje van. Cabaretvoorstellingen! Een orkest met strijkers en blazers! Een techniekclub die na schooltijd satellietmodellen en robots bouwt! Een Olympiadeteam! Een toneelclub! Reizen naar het goede doel in Afrika! Het kan echt niet op met buitenschoolse activiteiten op hedendaagse scholen.

Nu staken deze scholen ook wel lekker in hun vel. We zagen een aula waar voldoende professionele geluids- en belichtingsapparatuur hing om een gemiddelde toneelvereniging jaloers te maken. We bezochten twee scholen die de status van rijksmonument hadden en inderdaad in prachtige gebouwen huisden. De marmeren vloeren, gangen met gewelven, antieke tegeltjes en het glas-in-lood waren adembenemend. Geweldig om over de binnenplaatsjes te lopen en bij de wenteltrap te zoeken naar geheime torenkamers in dit Zweinsteinachtige gebouw.

Wat ook opviel was dat de huisstijlcommissie professioneel te werk was gegaan. De aanduidingen van de lokalen waren uitgevoerd in prachtig vormgegeven typografie. In Zweinstein hingen cartoonachtige borden met leraren, die eruit zagen als tovenaar Merlijn of andere oud-Engelse figuren. Uiteraard waren al die leuke logo's en huiskleuren ook terug te vinden op de boekjes, tassen en gadgets, die de assisterende ouders uitdeelden.

Er werd dus veel werk gemaakt van het binnenhalen van nieuwe aanwas. Maar dat was nog niet alles, want het meest verbazingwekkend waren nog wel de leerlingen! In de speciale uitgave van hun schoolkrant prezen zij hun school aan als de allergezelligste en leukste school van de stad. Ook offerden zij een vrije ochtend of middag op om nieuwkomers rond te leiden door de school. Kennelijk deden zij dat graag, want het enthousiasme spatte er van af.

Zelden heb ik bovendien zulke aardige jongens ontmoet, die buiten in de snijdende wind de bezoekers de weg wezen naar de beste parkeerplaatsen bij de school of het fietsenhok. Zouden ze er extra punten mee verdienen of zijn scholieren tegenwoordig echt zo gemotiveerd?