Zoute speculaasjes

Wie een boterham met kaas eet, krijgt één gram zout binnen. En wie een speculaasje naar binnen werkt, krijgt net zoveel zout binnen als bij het eten van een zakje chips. Als je meer dan vijf gram zout per dag binnenkrijgt, is dat zeer ongezond voor je hart.

Jasper en Niels weten deze wetenswaardigheden moeiteloos op te diepen als we aan tafel zitten. Hun kennis hebben ze opgedaan bij het Jeugdjournaal en Kids Week. Wie campagnes wil voeren over gezonde voedingspatronen, moet zich rechtstreeks richten op leerlingen van de basisschool. Ook nu weer zie ik met eigen ogen dat de boodschap over teveel zout in allerlei soorten voorbewerkt eten hard binnenkomt. Vooral over die speculaasjes raken ze niet uitgepraaat.

Er staan vandaag nèt spuugzoute Catalaanse worstjes op het menu, dus dat treft. Ik neem zelf maar een klein stukje, want in mijn mond proeven de worstjes hartiger dan ooit. Maar dáár hebben onze kinderen nou weer geen last van.

Zoute speculaasjes

Wie een boterham met kaas eet, krijgt één gram zout binnen. En wie een speculaasje naar binnen werkt, krijgt net zoveel zout binnen als bij het eten van een zakje chips. Als je meer dan vijf gram zout per dag binnenkrijgt, is dat zeer ongezond voor je hart.

Jasper en Niels weten deze wetenswaardigheden moeiteloos op te diepen als we aan tafel zitten. Hun kennis hebben ze opgedaan bij het Jeugdjournaal en Kids Week. Wie campagnes wil voeren over gezonde voedingspatronen, moet zich rechtstreeks richten op leerlingen van de basisschool. Ook nu weer zie ik met eigen ogen dat de boodschap over teveel zout in allerlei soorten voorbewerkt eten hard binnenkomt. Vooral over die speculaasjes raken ze niet uitgepraaat.

Er staan vandaag nèt spuugzoute Catalaanse worstjes op het menu, dus dat treft. Ik neem zelf maar een klein stukje, want in mijn mond proeven de worstjes hartiger dan ooit. Maar dáár hebben onze kinderen nou weer geen last van.

Peer Gynts verhaal

Ontroering is moeilijk in woorden te vangen. Je hebt er een lange aanloop voor nodig en daarna een zacht kussentje om weer op te landen. Muziek is een veel directere toegang dan taal.

Vanochtend mochten we als ouders komen kijken in de Dr. Anton Philipszaal, waar het Residentieorkest een bewerkte jeugdversie van Peer Gynt uitvoerde. Zij kregen daarbij hulp van een stuk of veertig kinderen, die de achterste rij van het podium vulden. Jasper en zijn klas deden ook mee. Op aanwijzing van een tweede dirigent sloegen zij op slagwerk of rinkelden met tamboerijnen. De muziek van Grieg biedt geweldige mogelijkheden voor dit soort dynamiek, dus dat klonk fantastisch.

De concentratie waarmee de kinderen muziek maakten was al prachtig om te zien, maar de verteller René Groothof zorgde er helemaal voor dat we als toehoorders meegesleept raakten. De sage van de boerenjongen Peer Gynt gaat erover dat je jezelf moet leren kennen, vertelde Groothof aan zijn jonge publiek. Iederéén moet zichzelf leren kennen. Dat betekent dat je moet kiezen. Maar Peer Gynt gaat steeds op de vlucht, totdat het te laat is.

Groothof was niet alleen verteller, maar ook acteur en mimespeler. In de rol van Peer Gynt liet hij zijn breekbare moedertje van louter doeken in zijn armen sterven. En zelfs zong hij met zijn mannenstem de indrukwekkende aria Solveigs Lied. "Ik zou zo wel bij hem op schoot willen kruipen", vertelde een moeder na afloop. "Ik voelde me weer helemaal kind."

Nadat de meespelende kinderen ook nog even in trollen waren veranderd, mochten ze de rest van de voorstelling in de zaal zitten. Peer Gynt is inmiddels in Afrika beland en wil zich tot koning laten kronen. Bij de muziek die dan volgt, doet de hele zaal vol kinderen mee met ritmisch handengeklap, vingergeknip en gestamp. Zelden zo'n indrukwekkend geluid gehoord.

Amper een uur later staan we weer buiten. Vanuit de Noorse berg en de trollengrotten moeten we nu ineens terugkeren op aarde en wennen aan het daglicht. Die landing was best hard. Deze voorstelling had van mij nog heel wat langer mogen duren.

Peer Gynts verhaal

Ontroering is moeilijk in woorden te vangen. Je hebt er een lange aanloop voor nodig en daarna een zacht kussentje om weer op te landen. Muziek is een veel directere toegang dan taal.

Vanochtend mochten we als ouders komen kijken in de Dr. Anton Philipszaal, waar het Residentieorkest een bewerkte jeugdversie van Peer Gynt uitvoerde. Zij kregen daarbij hulp van een stuk of veertig kinderen, die de achterste rij van het podium vulden. Jasper en zijn klas deden ook mee. Op aanwijzing van een tweede dirigent sloegen zij op slagwerk of rinkelden met tamboerijnen. De muziek van Grieg biedt geweldige mogelijkheden voor dit soort dynamiek, dus dat klonk fantastisch.

De concentratie waarmee de kinderen muziek maakten was al prachtig om te zien, maar de verteller René Groothof zorgde er helemaal voor dat we als toehoorders meegesleept raakten. De sage van de boerenjongen Peer Gynt gaat erover dat je jezelf moet leren kennen, vertelde Groothof aan zijn jonge publiek. Iederéén moet zichzelf leren kennen. Dat betekent dat je moet kiezen. Maar Peer Gynt gaat steeds op de vlucht, totdat het te laat is.

Groothof was niet alleen verteller, maar ook acteur en mimespeler. In de rol van Peer Gynt liet hij zijn breekbare moedertje van louter doeken in zijn armen sterven. En zelfs zong hij met zijn mannenstem de indrukwekkende aria Solveigs Lied. "Ik zou zo wel bij hem op schoot willen kruipen", vertelde een moeder na afloop. "Ik voelde me weer helemaal kind."

Nadat de meespelende kinderen ook nog even in trollen waren veranderd, mochten ze de rest van de voorstelling in de zaal zitten. Peer Gynt is inmiddels in Afrika beland en wil zich tot koning laten kronen. Bij de muziek die dan volgt, doet de hele zaal vol kinderen mee met ritmisch handengeklap, vingergeknip en gestamp. Zelden zo'n indrukwekkend geluid gehoord.

Amper een uur later staan we weer buiten. Vanuit de Noorse berg en de trollengrotten moeten we nu ineens terugkeren op aarde en wennen aan het daglicht. Die landing was best hard. Deze voorstelling had van mij nog heel wat langer mogen duren.

Cartoonachtige borden met leraren die eruitzagen als tovenaar Merlijn

Basisscholieren mogen scheikundeproefjes doen op de Open Dag

Lokalen met beslagen ruiten waar leraren je iets proberen bij te brengen, eindeloos lange gangen en een slecht verlichte kantine, die bekend staat als het rokershol. En een fietsenhok, waar leerlingen na het zesde of zevende lesuur massaal hun boekentas onder hun snelbinders leggen. Zo ziet in mijn herinnering een middelbare school eruit.

Logisch dat een school in de loop der tijd van karakter verandert. Maar dat de school zich zou ontpoppen tot een een plek waar je ook je vrije tijd met hart en ziel doorbrengt, had ik nooit kunnen vermoeden. Tijdens de Open Dagen die ik met Jasper bezoek, krijgen we daar een klein voorproefje van. Cabaretvoorstellingen! Een orkest met strijkers en blazers! Een techniekclub die na schooltijd satellietmodellen en robots bouwt! Een Olympiadeteam! Een toneelclub! Reizen naar het goede doel in Afrika! Het kan echt niet op met buitenschoolse activiteiten op hedendaagse scholen.

Nu staken deze scholen ook wel lekker in hun vel. We zagen een aula waar voldoende professionele geluids- en belichtingsapparatuur hing om een gemiddelde toneelvereniging jaloers te maken. We bezochten twee scholen die de status van rijksmonument hadden en inderdaad in prachtige gebouwen huisden. De marmeren vloeren, gangen met gewelven, antieke tegeltjes en het glas-in-lood waren adembenemend. Geweldig om over de binnenplaatsjes te lopen en bij de wenteltrap te zoeken naar geheime torenkamers in dit Zweinsteinachtige gebouw.

Wat ook opviel was dat de huisstijlcommissie professioneel te werk was gegaan. De aanduidingen van de lokalen waren uitgevoerd in prachtig vormgegeven typografie. In Zweinstein hingen cartoonachtige borden met leraren, die eruit zagen als tovenaar Merlijn of andere oud-Engelse figuren. Uiteraard waren al die leuke logo's en huiskleuren ook terug te vinden op de boekjes, tassen en gadgets, die de assisterende ouders uitdeelden.

Er werd dus veel werk gemaakt van het binnenhalen van nieuwe aanwas. Maar dat was nog niet alles, want het meest verbazingwekkend waren nog wel de leerlingen! In de speciale uitgave van hun schoolkrant prezen zij hun school aan als de allergezelligste en leukste school van de stad. Ook offerden zij een vrije ochtend of middag op om nieuwkomers rond te leiden door de school. Kennelijk deden zij dat graag, want het enthousiasme spatte er van af.

Zelden heb ik bovendien zulke aardige jongens ontmoet, die buiten in de snijdende wind de bezoekers de weg wezen naar de beste parkeerplaatsen bij de school of het fietsenhok. Zouden ze er extra punten mee verdienen of zijn scholieren tegenwoordig echt zo gemotiveerd?

Cartoonachtige borden met leraren die eruitzagen als tovenaar Merlijn

Basisscholieren mogen scheikundeproefjes doen op de Open Dag

Lokalen met beslagen ruiten waar leraren je iets proberen bij te brengen, eindeloos lange gangen en een slecht verlichte kantine, die bekend staat als het rokershol. En een fietsenhok, waar leerlingen na het zesde of zevende lesuur massaal hun boekentas onder hun snelbinders leggen. Zo ziet in mijn herinnering een middelbare school eruit.

Logisch dat een school in de loop der tijd van karakter verandert. Maar dat de school zich zou ontpoppen tot een een plek waar je ook je vrije tijd met hart en ziel doorbrengt, had ik nooit kunnen vermoeden. Tijdens de Open Dagen die ik met Jasper bezoek, krijgen we daar een klein voorproefje van. Cabaretvoorstellingen! Een orkest met strijkers en blazers! Een techniekclub die na schooltijd satellietmodellen en robots bouwt! Een Olympiadeteam! Een toneelclub! Reizen naar het goede doel in Afrika! Het kan echt niet op met buitenschoolse activiteiten op hedendaagse scholen.

Nu staken deze scholen ook wel lekker in hun vel. We zagen een aula waar voldoende professionele geluids- en belichtingsapparatuur hing om een gemiddelde toneelvereniging jaloers te maken. We bezochten twee scholen die de status van rijksmonument hadden en inderdaad in prachtige gebouwen huisden. De marmeren vloeren, gangen met gewelven, antieke tegeltjes en het glas-in-lood waren adembenemend. Geweldig om over de binnenplaatsjes te lopen en bij de wenteltrap te zoeken naar geheime torenkamers in dit Zweinsteinachtige gebouw.

Wat ook opviel was dat de huisstijlcommissie professioneel te werk was gegaan. De aanduidingen van de lokalen waren uitgevoerd in prachtig vormgegeven typografie. In Zweinstein hingen cartoonachtige borden met leraren, die eruit zagen als tovenaar Merlijn of andere oud-Engelse figuren. Uiteraard waren al die leuke logo's en huiskleuren ook terug te vinden op de boekjes, tassen en gadgets, die de assisterende ouders uitdeelden.

Er werd dus veel werk gemaakt van het binnenhalen van nieuwe aanwas. Maar dat was nog niet alles, want het meest verbazingwekkend waren nog wel de leerlingen! In de speciale uitgave van hun schoolkrant prezen zij hun school aan als de allergezelligste en leukste school van de stad. Ook offerden zij een vrije ochtend of middag op om nieuwkomers rond te leiden door de school. Kennelijk deden zij dat graag, want het enthousiasme spatte er van af.

Zelden heb ik bovendien zulke aardige jongens ontmoet, die buiten in de snijdende wind de bezoekers de weg wezen naar de beste parkeerplaatsen bij de school of het fietsenhok. Zouden ze er extra punten mee verdienen of zijn scholieren tegenwoordig echt zo gemotiveerd?

Voetbalplaatjes

De giforanje welpjes en de toiletverfrisserblauwe smurfen zijn inmiddels massaal in vuilniszakken gedumpt, net zoals hun glinsterende folieverpakkingen. "Wie deze speelgoedjes verzamelt, draagt dus bij aan de productie van nodeloze milieuvervuilende producten", had ik thuis gezegd. Die redenering had naar mijn idee best indruk gemaakt op onze kinderen. Zeker toen ze op Koninginnedag massa's smoezelige welpjes in de verkoop zagen liggen, die niemand meer wilde hebben.

Maar nu is er een nieuwe ronde met nieuwe cadeautjes, die niemand nog kan ontgaan. Gisteren werd ik bij de supermarkt aangeklampt door een stuk of vijftien jongetjes, die bij de uitgang allemaal om voetbalplaatjes smeekten. Onze eigen jongens vallen helemaal in de doelgroepleeftijd, maar ik had ze nog geen woord horen spreken over de voetbalplaatjes. Heel argeloos dacht ik dus dat ik de kaartjes wel aan deze bedelaartjes kon verstrekken. Al zat ik me wel af te vragen hoe ik dat in hemelsnaam aan moest pakken zonder door de hele kudde belaagd te worden. Afspraken wie de plaatjes als eerste toekwam hadden ze overduidelijk nog niet gemaakt.

Het was een klasgenoot van Jasper die me erop wees dat Jasper de voetbalplaatjes misschien toch wel zou willen hebben. Ik besloot de kaartjes nog maar even in mijn zak te houden. Dat was geen gekke gedachte. Toen ik de kinderen over de voetbalplaatjes vertelde, sprongen ze een gat in de lucht. Nog dezelfde dag kochten ze het bijbehorende album. En opmerkelijker nog, ik hoorde Niels ook plechtig verklaren dat NEC zijn lievelingsclub was. Omdat die voetbalmannen er op de fotootjes er zo gezellig uitzien. Hij kon zich in ieder geval met geen mogelijkheid indenken dat iemand van De Graafschap kon houden. De Graafschap lijkt op De Begraafschap.

Vandaag hebben onze kinderen zelf de aanval op nog meer voetbalplaatjes geopend. Het ruilen, handelen en bedelen gaat ze verbazingwekkend goed af. Het boek is alweer voor de helft gevuld en gaat 's nachts mee naar bed. Geen wonder, want geen enkele jongen op het schoolplein kan zich nog aan het dealen onttrekken. Ruilexemplaren zijn daarom minstens zo geliefd.

Deze schoolpleinbiotoop met zijn eigen wetten en regels vind ik fascinerend. De ruilafspraken die gemaakt worden rondom zeer gewilde kaartjes, bijvoorbeeld. Of de rol van de meisjes, die nog wel toegelaten worden tot de supermarkt. Zij genieten daarmee het voorrecht om direct bij de kassa de klanten al van hun voetbalkaartjes te ontdoen. Het is een kwestie van tijd voordat een slimme jongen deze meisjes voor zijn karretje gaat spannen. Zo'n nationale verzamelhonger haalt allerlei onverwachte talenten in een mens naar boven.

Voetbalplaatjes

De giforanje welpjes en de toiletverfrisserblauwe smurfen zijn inmiddels massaal in vuilniszakken gedumpt, net zoals hun glinsterende folieverpakkingen. "Wie deze speelgoedjes verzamelt, draagt dus bij aan de productie van nodeloze milieuvervuilende producten", had ik thuis gezegd. Die redenering had naar mijn idee best indruk gemaakt op onze kinderen. Zeker toen ze op Koninginnedag massa's smoezelige welpjes in de verkoop zagen liggen, die niemand meer wilde hebben.

Maar nu is er een nieuwe ronde met nieuwe cadeautjes, die niemand nog kan ontgaan. Gisteren werd ik bij de supermarkt aangeklampt door een stuk of vijftien jongetjes, die bij de uitgang allemaal om voetbalplaatjes smeekten. Onze eigen jongens vallen helemaal in de doelgroepleeftijd, maar ik had ze nog geen woord horen spreken over de voetbalplaatjes. Heel argeloos dacht ik dus dat ik de kaartjes wel aan deze bedelaartjes kon verstrekken. Al zat ik me wel af te vragen hoe ik dat in hemelsnaam aan moest pakken zonder door de hele kudde belaagd te worden. Afspraken wie de plaatjes als eerste toekwam hadden ze overduidelijk nog niet gemaakt.

Het was een klasgenoot van Jasper die me erop wees dat Jasper de voetbalplaatjes misschien toch wel zou willen hebben. Ik besloot de kaartjes nog maar even in mijn zak te houden. Dat was geen gekke gedachte. Toen ik de kinderen over de voetbalplaatjes vertelde, sprongen ze een gat in de lucht. Nog dezelfde dag kochten ze het bijbehorende album. En opmerkelijker nog, ik hoorde Niels ook plechtig verklaren dat NEC zijn lievelingsclub was. Omdat die voetbalmannen er op de fotootjes er zo gezellig uitzien. Hij kon zich in ieder geval met geen mogelijkheid indenken dat iemand van De Graafschap kon houden. De Graafschap lijkt op De Begraafschap.

Vandaag hebben onze kinderen zelf de aanval op nog meer voetbalplaatjes geopend. Het ruilen, handelen en bedelen gaat ze verbazingwekkend goed af. Het boek is alweer voor de helft gevuld en gaat 's nachts mee naar bed. Geen wonder, want geen enkele jongen op het schoolplein kan zich nog aan het dealen onttrekken. Ruilexemplaren zijn daarom minstens zo geliefd.

Deze schoolpleinbiotoop met zijn eigen wetten en regels vind ik fascinerend. De ruilafspraken die gemaakt worden rondom zeer gewilde kaartjes, bijvoorbeeld. Of de rol van de meisjes, die nog wel toegelaten worden tot de supermarkt. Zij genieten daarmee het voorrecht om direct bij de kassa de klanten al van hun voetbalkaartjes te ontdoen. Het is een kwestie van tijd voordat een slimme jongen deze meisjes voor zijn karretje gaat spannen. Zo'n nationale verzamelhonger haalt allerlei onverwachte talenten in een mens naar boven.

De herder en zijn nukkige kudde

Wat draagt een herder als hoofddeksel en waar haal je zo gauw een arreslee vandaan? Het zijn gewichtige vragen voor kinderhoofdjes.

Niels is uitverkoren voor de rol van herder in het kerstspel en dat heeft hem de afgelopen week behoorlijk veel stress opgeleverd. Zijn uitdossing wisten we te nog wel regelen door een gebreide plaid in schaapskleuren van een flink gat te voorzien, waar hij zijn hoofd doorheen kon steken. Jasper heeft behulpzaam de inkeping met stiksteken vastgezet, zodat het breisel niet verder uitrafelt. Een riem erom heen en klaar. Zijn hoofddeksel zorgde voor heel wat meer discussies in huis. Uiteindelijk draagt hij een iets te kleurige doek met een touw er omheen, zodat hij in de verte wel aan een oosters heerschap doet denken.

Naar mate de week vorderde, kregen we meer zicht op de tamelijk bizarre verhaallijn van het kerstspel. Bij nader inzien had hij net zo goed een bontmuts op kunnen zetten. Hij bleek namelijk geen schapen onder zijn hoede te hebben als herder, maar rendieren bij de Poolcirkel en een zielig hertje. De zorgen over de juiste uitdossing vielen bovendien in het niet bij een veel groter probleem, namelijk dat zijn kudde bij het instuderen totaal niet meewerkte. Zonder begeleiding van juf of ouder gingen de andere toneelspelertjes liever pakkertje spelen dan volgzaam zijn enorme herdersstaf achterna sjokken. Het meest irritante was volgens Niels nog wel dat de spelers moesten flauwvallen, maar dat ze al liggend bleven doorgiebelen.

Gisteren kondigde Niels aan dat hij goed nieuws én slecht nieuws had over de vorderingen. Het goede nieuws was dat een nieuwe instudeerpoging een iets beter resultaat had opgeleverd dan de dagen ervoor. Het slechte nieuws was dat hij het resultaat nog steeds beroerd vond. Ondertussen hadden de kinderen ook nog bedacht dat er een arreslee moest komen om het geheel te completeren.

Dat wordt al met al een toneeluitvoering met een open einde met een groot beroep op het improvisatievermogen van zowel spelers als toeschouwers. Ik ben heel benieuwd of hij vandaag bij het optreden zijn kudde binnen de leibanden van de denkbeeldige arreslee krijgt.

Naschrift: Het meisje dat het zielige hertje zou spelen, bleek vandaag bij de uitvoering ziek te zijn. Een ander kind is moeiteloos in het gat gesprongen en heeft de rol met verve gespeeld. De toeschouwers hebben van dit alles niets in de gaten gehad en zelfs de verdwenen arreslee niet gemist.

De herder en zijn nukkige kudde

Wat draagt een herder als hoofddeksel en waar haal je zo gauw een arreslee vandaan? Het zijn gewichtige vragen voor kinderhoofdjes.

Niels is uitverkoren voor de rol van herder in het kerstspel en dat heeft hem de afgelopen week behoorlijk veel stress opgeleverd. Zijn uitdossing wisten we te nog wel regelen door een gebreide plaid in schaapskleuren van een flink gat te voorzien, waar hij zijn hoofd doorheen kon steken. Jasper heeft behulpzaam de inkeping met stiksteken vastgezet, zodat het breisel niet verder uitrafelt. Een riem erom heen en klaar. Zijn hoofddeksel zorgde voor heel wat meer discussies in huis. Uiteindelijk draagt hij een iets te kleurige doek met een touw er omheen, zodat hij in de verte wel aan een oosters heerschap doet denken.

Naar mate de week vorderde, kregen we meer zicht op de tamelijk bizarre verhaallijn van het kerstspel. Bij nader inzien had hij net zo goed een bontmuts op kunnen zetten. Hij bleek namelijk geen schapen onder zijn hoede te hebben als herder, maar rendieren bij de Poolcirkel en een zielig hertje. De zorgen over de juiste uitdossing vielen bovendien in het niet bij een veel groter probleem, namelijk dat zijn kudde bij het instuderen totaal niet meewerkte. Zonder begeleiding van juf of ouder gingen de andere toneelspelertjes liever pakkertje spelen dan volgzaam zijn enorme herdersstaf achterna sjokken. Het meest irritante was volgens Niels nog wel dat de spelers moesten flauwvallen, maar dat ze al liggend bleven doorgiebelen.

Gisteren kondigde Niels aan dat hij goed nieuws én slecht nieuws had over de vorderingen. Het goede nieuws was dat een nieuwe instudeerpoging een iets beter resultaat had opgeleverd dan de dagen ervoor. Het slechte nieuws was dat hij het resultaat nog steeds beroerd vond. Ondertussen hadden de kinderen ook nog bedacht dat er een arreslee moest komen om het geheel te completeren.

Dat wordt al met al een toneeluitvoering met een open einde met een groot beroep op het improvisatievermogen van zowel spelers als toeschouwers. Ik ben heel benieuwd of hij vandaag bij het optreden zijn kudde binnen de leibanden van de denkbeeldige arreslee krijgt.

Naschrift: Het meisje dat het zielige hertje zou spelen, bleek vandaag bij de uitvoering ziek te zijn. Een ander kind is moeiteloos in het gat gesprongen en heeft de rol met verve gespeeld. De toeschouwers hebben van dit alles niets in de gaten gehad en zelfs de verdwenen arreslee niet gemist.

Sinterklaas, wie kent hem niet

Sinterklaassurprises in wording

Nog maar drie nachtjes slapen en dan moet alles klaar zijn voor de zak. Dé Zak van Sinterklaas natuurlijk, waar alle pakjes in moeten. Dus zijn we volop aan het knutselen, want dit jaar zijn er voor het eerst surprises te verdelen. En nu het gedicht nog...

Onze kinderen zijn daar beter in dan wij, blijkt nu al. In ieder geval wat timing betreft, want hun surprises zijn al lang klaar. Hoe ik dat weet? Simpel. Toen ik het deurtje van het kastje op zolder opentrok om enkele pakjes te verbergen, bleek mijn favoriete verstopplek al bezet. Ik stond oog in oog met flink pakket met het reuze-opschrift MAMA. Ik moest dus snel op zoek naar een andere goede kadootjesverbergplek.

Sinterklaas lijkt dit jaar trouwens wel goed op dreef. Gisteren troffen we hem temidden van een grote kinderschare, maar het waren vooral de ouders die hij flink aanpakte. Ouders die slechts twee coupletten van Zie de Maan schijnt door de bomen konden zingen? Schandelijk. En moeders die hun kinderen kip jambalaya lieten eten, moesten plechtig beloven dit voortaan nog maar maximaal één keer per maand te doen. Tegenwoordig worden niet de kinderen gemaand om netjes alles op te eten, maar de moeders terechtgewezen dat ze kindvriendelijker moeten koken.

En dat terwijl Sint zelf een uitgesproken smaak bleek te hebben. De Goedheiligman beloofde later op de avond terug te komen om mee genieten van de Chardonnay Sauvignon, die hij ons zag wegnippen. We hebben hem niet meer gezien. Jammer, want met deze Sinterklaas is vast een pittig gesprek te voeren!

Sinterklaas, wie kent hem niet

Sinterklaassurprises in wording

Nog maar drie nachtjes slapen en dan moet alles klaar zijn voor de zak. Dé Zak van Sinterklaas natuurlijk, waar alle pakjes in moeten. Dus zijn we volop aan het knutselen, want dit jaar zijn er voor het eerst surprises te verdelen. En nu het gedicht nog...

Onze kinderen zijn daar beter in dan wij, blijkt nu al. In ieder geval wat timing betreft, want hun surprises zijn al lang klaar. Hoe ik dat weet? Simpel. Toen ik het deurtje van het kastje op zolder opentrok om enkele pakjes te verbergen, bleek mijn favoriete verstopplek al bezet. Ik stond oog in oog met flink pakket met het reuze-opschrift MAMA. Ik moest dus snel op zoek naar een andere goede kadootjesverbergplek.

Sinterklaas lijkt dit jaar trouwens wel goed op dreef. Gisteren troffen we hem temidden van een grote kinderschare, maar het waren vooral de ouders die hij flink aanpakte. Ouders die slechts twee coupletten van Zie de Maan schijnt door de bomen konden zingen? Schandelijk. En moeders die hun kinderen kip jambalaya lieten eten, moesten plechtig beloven dit voortaan nog maar maximaal één keer per maand te doen. Tegenwoordig worden niet de kinderen gemaand om netjes alles op te eten, maar de moeders terechtgewezen dat ze kindvriendelijker moeten koken.

En dat terwijl Sint zelf een uitgesproken smaak bleek te hebben. De Goedheiligman beloofde later op de avond terug te komen om mee genieten van de Chardonnay Sauvignon, die hij ons zag wegnippen. We hebben hem niet meer gezien. Jammer, want met deze Sinterklaas is vast een pittig gesprek te voeren!