Verhaallijnen gaat eco

Als je een nieuw bedrijf start, kun je er niet omheen om dat op een duurzame en maatschappelijk verantwoorde manier te doen. Vind ik. Dus gaat ook Verhaallijnen op de eco-toer.

Dat valt niet mee, want groene producten of diensten behoren nog steeds niet tot het standaardpakket. Bij de Kamer van Koophandel, Belastingdienst of boekhouder valt geen woord over duurzaamheid of mvo. De adviezen luiden eerder dat je véél autokilometers moet maken in plaats van het openbaar vervoer te nemen.

Een duurzame bedrijfsvoering is ook al zoiets. Alleen al het aanschaffen van verantwoord kopieerpapier vereist een extra fietsronde, want bij mijn goedgesorteerde kantoorboekhandel hebben ze het papier met het juiste keurmerk niet in de schappen liggen. Gelukkig las ik ook ergens dat je fietskilometers op dezelfde manier als kosten mag inboeken als autokilometers.

Maar rondshoppen wordt beloond. De site Alles duurzaam wijst de weg. En een bijkomend voordeel van mijn kantoor-aan-huis is dat ik nu veel gemakkelijker gebruik kan maken van diensten als de groentetas. Toen ik toch in de Natuurwinkel was, kon ik ook even snuffelen naar lekkere biologische thee. Ik vond Kaneel & Sinaasappel. Dit wordt helemaal leuk!

Verhaallijnen gaat eco

Als je een nieuw bedrijf start, kun je er niet omheen om dat op een duurzame en maatschappelijk verantwoorde manier te doen. Vind ik. Dus gaat ook Verhaallijnen op de eco-toer.

Dat valt niet mee, want groene producten of diensten behoren nog steeds niet tot het standaardpakket. Bij de Kamer van Koophandel, Belastingdienst of boekhouder valt geen woord over duurzaamheid of mvo. De adviezen luiden eerder dat je véél autokilometers moet maken in plaats van het openbaar vervoer te nemen.

Een duurzame bedrijfsvoering is ook al zoiets. Alleen al het aanschaffen van verantwoord kopieerpapier vereist een extra fietsronde, want bij mijn goedgesorteerde kantoorboekhandel hebben ze het papier met het juiste keurmerk niet in de schappen liggen. Gelukkig las ik ook ergens dat je fietskilometers op dezelfde manier als kosten mag inboeken als autokilometers.

Maar rondshoppen wordt beloond. De site Alles duurzaam wijst de weg. En een bijkomend voordeel van mijn kantoor-aan-huis is dat ik nu veel gemakkelijker gebruik kan maken van diensten als de groentetas. Toen ik toch in de Natuurwinkel was, kon ik ook even snuffelen naar lekkere biologische thee. Ik vond Kaneel & Sinaasappel. Dit wordt helemaal leuk!

Het schilderskastje

Toen we elf jaar geleden in ons huis kwamen wonen, was ik van plan om op de zolderverdieping mijn atelier in te richten. Alle schilderspullen, materialen voor collages, klei, de snijmat en de andere spullen uit mijn vorige knutselkamertje hebben we naar boven gesjouwd. Maar de schildersezel heeft al die tijd bovenop een hoge kast gelegen.

Het beoogde atelier heeft de afgelopen jaren dienst gedaan als speelzolder, waar legotreinen en playmobielparadijzen alle ruimte hadden. Nu ik thuis weer een eigen werkplek nodig had, heb ik een deel van de zoldervloer teruggevorderd. Vanaf mijn nieuwe bureau kijk ik nu naar het oude schilderkastje met ecoline, behanglijm en kraaltjes. Ik heb bijzonder veel zin om tussen het schrijven door weer te gaan schilderen. Of om een schetsboek te maken vol illustraties uit het dagelijks leven. Een boek waarin uiteindelijk al mijn eigen verhaallijnen gedroedeld staan.

Het schilderskastje

Toen we elf jaar geleden in ons huis kwamen wonen, was ik van plan om op de zolderverdieping mijn atelier in te richten. Alle schilderspullen, materialen voor collages, klei, de snijmat en de andere spullen uit mijn vorige knutselkamertje hebben we naar boven gesjouwd. Maar de schildersezel heeft al die tijd bovenop een hoge kast gelegen.

Het beoogde atelier heeft de afgelopen jaren dienst gedaan als speelzolder, waar legotreinen en playmobielparadijzen alle ruimte hadden. Nu ik thuis weer een eigen werkplek nodig had, heb ik een deel van de zoldervloer teruggevorderd. Vanaf mijn nieuwe bureau kijk ik nu naar het oude schilderkastje met ecoline, behanglijm en kraaltjes. Ik heb bijzonder veel zin om tussen het schrijven door weer te gaan schilderen. Of om een schetsboek te maken vol illustraties uit het dagelijks leven. Een boek waarin uiteindelijk al mijn eigen verhaallijnen gedroedeld staan.

De ideale boekhouder

Ja hoor, de eerste post ter attentie van de 'directie van Verhaallijnen' is binnen. Mijn inschrijving in het openbare register van de Kamer van Koophandel is dus niet onopgemerkt gebleven.

De vraag is natuurlijk wat bedrijven doen met mijn gegevens en die van andere startende ondernemers. Sturen ze je een massamailing, die direct in de bak met oud papier belandt? Of weten ze je te verrassen met iets origineels? De bank die mijn vermogensbeheer wil gaan regelen en het bureau dat de kredietwaardigheid van mijn leveranciers gaat onderzoeken, behoren tot de eerste categorie. Mijn bedrijfsactiviteiten zijn nog heel pril, dus laat dat vermogensbeheer nog maar even zitten.

Een eigenaar van een klein administratiekantoortje wist mij echter langer te boeien dan ik van te voren ingeschat had. Deze man stuurde me een vlot geformuleerde brief vol heldere tips over boekhouders, accountants en hoe je daarbij een goede keuze maakt. Als lezer zette ik mij schrap voor de mededeling dat de afzender van de brief in dat licht natuurlijk de ideale boekhouder is. Die mededeling kwam ook wel, maar pas in de laatste twee zinnen. Bovendien legde hij die keuze in handen van mij als lezer, want hij had net betoogd dat het goed moet klikken tussen de boekhouder en zijn klant. Tegen die tijd had hij met zijn bruikbare wetenswaardigheden al zoveel sympathie opgewekt, dat ik zelfs bereid was om dit stukje te schrijven. En dat is opmerkelijk, want eerlijk gezegd had ik al een andere boekhouder op het oog!

Zijn brief maakt me vooral nieuwsgierig naar de vraag wát mij precies zo aantrok. Ook deze brief is immers een massamailing, maar hij weet er toch bovenuit te springen. Het zit 'm in ieder geval in zijn frisse taalgebruik, want administratiekantoren zijn er vooral goed in om je te overdonderen met boekhoudjargon. Maar het is toch vooral de persoonlijke aanpak van hem en zijn echtgenote. Na het lezen van dit schrijfsel zie ik onmiddellijk voor me hoe ik bij dit echtpaar aanschuif aan de houten tafel in hun kantoortje aan huis om kennis te maken. Voordat ze me hun werkwijze uit de doeken doen, krijg ik een mok senseo-koffie voorgeschoteld met een koekje erbij. Ze wijzen me op de brievenbus, waar ik gewoon de bonnetjes en de facturen in een envelopje naar binnen kan schuiven. Net voordat ik vertrek, komt er een grote hond kwispelend binnen gewandeld. Da's mooi, want als ze mij naar de voordeur begeleiden, lijnen ze meteen de hond aan voor een wandelingetje.

Laat die aanspreektitel als directie maar zitten. Wie mijn hart wil winnen, moet juist een heel persoonlijke toon aanslaan.

De ideale boekhouder

Ja hoor, de eerste post ter attentie van de 'directie van Verhaallijnen' is binnen. Mijn inschrijving in het openbare register van de Kamer van Koophandel is dus niet onopgemerkt gebleven.

De vraag is natuurlijk wat bedrijven doen met mijn gegevens en die van andere startende ondernemers. Sturen ze je een massamailing, die direct in de bak met oud papier belandt? Of weten ze je te verrassen met iets origineels? De bank die mijn vermogensbeheer wil gaan regelen en het bureau dat de kredietwaardigheid van mijn leveranciers gaat onderzoeken, behoren tot de eerste categorie. Mijn bedrijfsactiviteiten zijn nog heel pril, dus laat dat vermogensbeheer nog maar even zitten.

Een eigenaar van een klein administratiekantoortje wist mij echter langer te boeien dan ik van te voren ingeschat had. Deze man stuurde me een vlot geformuleerde brief vol heldere tips over boekhouders, accountants en hoe je daarbij een goede keuze maakt. Als lezer zette ik mij schrap voor de mededeling dat de afzender van de brief in dat licht natuurlijk de ideale boekhouder is. Die mededeling kwam ook wel, maar pas in de laatste twee zinnen. Bovendien legde hij die keuze in handen van mij als lezer, want hij had net betoogd dat het goed moet klikken tussen de boekhouder en zijn klant. Tegen die tijd had hij met zijn bruikbare wetenswaardigheden al zoveel sympathie opgewekt, dat ik zelfs bereid was om dit stukje te schrijven. En dat is opmerkelijk, want eerlijk gezegd had ik al een andere boekhouder op het oog!

Zijn brief maakt me vooral nieuwsgierig naar de vraag wát mij precies zo aantrok. Ook deze brief is immers een massamailing, maar hij weet er toch bovenuit te springen. Het zit 'm in ieder geval in zijn frisse taalgebruik, want administratiekantoren zijn er vooral goed in om je te overdonderen met boekhoudjargon. Maar het is toch vooral de persoonlijke aanpak van hem en zijn echtgenote. Na het lezen van dit schrijfsel zie ik onmiddellijk voor me hoe ik bij dit echtpaar aanschuif aan de houten tafel in hun kantoortje aan huis om kennis te maken. Voordat ze me hun werkwijze uit de doeken doen, krijg ik een mok senseo-koffie voorgeschoteld met een koekje erbij. Ze wijzen me op de brievenbus, waar ik gewoon de bonnetjes en de facturen in een envelopje naar binnen kan schuiven. Net voordat ik vertrek, komt er een grote hond kwispelend binnen gewandeld. Da's mooi, want als ze mij naar de voordeur begeleiden, lijnen ze meteen de hond aan voor een wandelingetje.

Laat die aanspreektitel als directie maar zitten. Wie mijn hart wil winnen, moet juist een heel persoonlijke toon aanslaan.

Het beslissende moment

Op de avond dat mijn moeder vorig jaar overleed, stond in mijn agenda de eerste bijeenkomst van de Masterclass Reportageschrijven gepland onder leiding van journalist Gerard van Westerloo. Voor die avond meldde ik mij uiteraard af. Maar de week daarna was ik er wel bij, tot grote verwondering van Van Westerloo. Later raakte ik met hem in gesprek over overleden moeders. Toen vertelde Van Westerloo dat hij na de dood van zijn moeder besloten had om haar levensverhaal uit te zoeken en op te schrijven. Ze bleek een geheime levensgeschiedenis te hebben. Het boek dat hieruit voortvloeide, draagt haar naam: Roosje.

Ik weet niet precies wanneer mijn interesse in levensverhalen is begonnen, maar dit verhaal van Van Westerloo vond ik wel fascinerend. Al langer liep ik met het idee rond om zelf ook iets met levensverhalen te doen, maar ik wist niet wat. Ik zag een vacature voor vrijwilligerswerk bij een organisatie die zich ten doel stelde om levensverhalen als een vorm van geschiedschrijving voor het nageslacht te bewaren. Maar ik ontving nooit een reactie op mijn aanmelding.

Afgelopen zomer las ik een boek van een vrouw, die ook haar moeder heeft verloren. Voor haar veertigste verjaardag nodigde de schrijfster haar eigen vriendinnen uit om fragmenten uit haar eigen levensverhaal aan haar te vertellen. Ze had haar vriendinnen daar hard voor nodig, want haar moeder kon die rol niet meer vervullen. Deze boekpassage greep me zeer aan.

Vervolgens liet het idee om levensverhalen te schrijven, me niet meer los. Plotseling ontdekte ik in mijn omgeving dat veel meer mensen hierin geinteresseerd zijn. Sommigen hebben de behoefte om hun eigen levensverhaal te bewaren of om het doorgeven aan de volgende generatie en andere dierbaren. Maar ook zonen en dochters blijken behoefte te hebben om meer te weten van het leven van hun ouders. Ik hoorde het verhaal van een dochter, die zeer ontroerd was toen ze bij het opruimen van de spulletjes van haar overleden moeder ineens een onbekend dagboekje vond. Daarin had haar moeder de gebeurtenissen rondom haar geboorte genoteerd.

Boeken met levensverhalen zijn prachtige geschenken, die zowel door de ontvanger als door de volgende generatie gekoesterd worden. "Herinneringen maken, dat is waar het om draait", zei mijn schoonzus. Van het opschrijven van deze verhalen kan ik mijn werk kan maken, bedacht ik. Dat was het beslissende moment.

Daarna ging het heel snel. Iedere dag groeide mijn bedrijf in mijn hoofd. Ik kreeg zoveel ideeën en impulsen, dat ik voortdurend in een staat van opwinding verkeerde. Enkele dagen na de eerste invallen maakte ik al de eerste versie van mijn ondernemersplan. Een week later koos ik met Willem de bedrijfsnaam en legde hij voor mij de bijbehorende websitenaam vast.

Enkele maanden geleden had ik geen enkel voornemen om zelfstandig ondernemer te worden. Nu ben ik eigenaar van Verhaallijnen. Een prachtige start van het nieuwe jaar!

Het beslissende moment

Op de avond dat mijn moeder vorig jaar overleed, stond in mijn agenda de eerste bijeenkomst van de Masterclass Reportageschrijven gepland onder leiding van journalist Gerard van Westerloo. Voor die avond meldde ik mij uiteraard af. Maar de week daarna was ik er wel bij, tot grote verwondering van Van Westerloo. Later raakte ik met hem in gesprek over overleden moeders. Toen vertelde Van Westerloo dat hij na de dood van zijn moeder besloten had om haar levensverhaal uit te zoeken en op te schrijven. Ze bleek een geheime levensgeschiedenis te hebben. Het boek dat hieruit voortvloeide, draagt haar naam: Roosje.

Ik weet niet precies wanneer mijn interesse in levensverhalen is begonnen, maar dit verhaal van Van Westerloo vond ik wel fascinerend. Al langer liep ik met het idee rond om zelf ook iets met levensverhalen te doen, maar ik wist niet wat. Ik zag een vacature voor vrijwilligerswerk bij een organisatie die zich ten doel stelde om levensverhalen als een vorm van geschiedschrijving voor het nageslacht te bewaren. Maar ik ontving nooit een reactie op mijn aanmelding.

Afgelopen zomer las ik een boek van een vrouw, die ook haar moeder heeft verloren. Voor haar veertigste verjaardag nodigde de schrijfster haar eigen vriendinnen uit om fragmenten uit haar eigen levensverhaal aan haar te vertellen. Ze had haar vriendinnen daar hard voor nodig, want haar moeder kon die rol niet meer vervullen. Deze boekpassage greep me zeer aan.

Vervolgens liet het idee om levensverhalen te schrijven, me niet meer los. Plotseling ontdekte ik in mijn omgeving dat veel meer mensen hierin geinteresseerd zijn. Sommigen hebben de behoefte om hun eigen levensverhaal te bewaren of om het doorgeven aan de volgende generatie en andere dierbaren. Maar ook zonen en dochters blijken behoefte te hebben om meer te weten van het leven van hun ouders. Ik hoorde het verhaal van een dochter, die zeer ontroerd was toen ze bij het opruimen van de spulletjes van haar overleden moeder ineens een onbekend dagboekje vond. Daarin had haar moeder de gebeurtenissen rondom haar geboorte genoteerd.

Boeken met levensverhalen zijn prachtige geschenken, die zowel door de ontvanger als door de volgende generatie gekoesterd worden. "Herinneringen maken, dat is waar het om draait", zei mijn schoonzus. Van het opschrijven van deze verhalen kan ik mijn werk kan maken, bedacht ik. Dat was het beslissende moment.

Daarna ging het heel snel. Iedere dag groeide mijn bedrijf in mijn hoofd. Ik kreeg zoveel ideeën en impulsen, dat ik voortdurend in een staat van opwinding verkeerde. Enkele dagen na de eerste invallen maakte ik al de eerste versie van mijn ondernemersplan. Een week later koos ik met Willem de bedrijfsnaam en legde hij voor mij de bijbehorende websitenaam vast.

Enkele maanden geleden had ik geen enkel voornemen om zelfstandig ondernemer te worden. Nu ben ik eigenaar van Verhaallijnen. Een prachtige start van het nieuwe jaar!