Creatief met de credietcrisis

Ik wens niemand toe dat hij zijn baan verliest door de financiële crisis of dat hij ernstig in spanning zit over terugvallende orders of wegblijvende klanten. Liever zaten we met zijn allen in een heel ander schuitje. Maar nu we toch economisch in een diep dal zitten (dat hoor ik tenminste iedere dag op het Journaal; drie ondernemers die ik vandaag sprak hadden er nauwelijks last van) kunnen we maar beter van de nood een deugd maken.

Want er zitten er zitten zeker ook aantrekkelijke kanten aan de crisis. Bijvoorbeeld om met nieuwe ideeën te komen hoe het verder moet. In al die bedrijven en organisaties moet nú worden nagedacht hoe ze het hoofd boven water houden en wat de mogelijkheden daarvoor zijn. En het gevolg van al dat nadenken zijn nieuwe ideeën.

Het is een misverstand dat volgens Darwins evolutieleer alleen de sterkste overleeft. Degene die zich het beste kan aanpassen aan nieuwe omstandigheden zal overleven, dus de meest flexibele soort wint. Dat geldt ook voor nieuwe economische leefomstandigheden. Laat je klanten daarom in je restaurant zelf bepalen wat hun gerecht waard is en trek daarmee nieuwe bezoekers over je drempel. Laat je mensen nú opleidingen volgen zodat ze extra gekwalificeerd aan de slag kunnen als de economie weer aantrekt. Geef speciale korting voor trouwe klanten in plaats van lagere tarieven.

Ideeën ontstaan vaak spontaan bij de koffie-automaten of bij andere wachtmomenten. Ga daar luisteren en doe inspiratie op. De simpelste ideeën zijn vaak het briljantst.

Nog meer goed nieuws: ideeën zijn gratis.

Creatief met de credietcrisis

Ik wens niemand toe dat hij zijn baan verliest door de financiële crisis of dat hij ernstig in spanning zit over terugvallende orders of wegblijvende klanten. Liever zaten we met zijn allen in een heel ander schuitje. Maar nu we toch economisch in een diep dal zitten (dat hoor ik tenminste iedere dag op het Journaal; drie ondernemers die ik vandaag sprak hadden er nauwelijks last van) kunnen we maar beter van de nood een deugd maken.

Want er zitten er zitten zeker ook aantrekkelijke kanten aan de crisis. Bijvoorbeeld om met nieuwe ideeën te komen hoe het verder moet. In al die bedrijven en organisaties moet nú worden nagedacht hoe ze het hoofd boven water houden en wat de mogelijkheden daarvoor zijn. En het gevolg van al dat nadenken zijn nieuwe ideeën.

Het is een misverstand dat volgens Darwins evolutieleer alleen de sterkste overleeft. Degene die zich het beste kan aanpassen aan nieuwe omstandigheden zal overleven, dus de meest flexibele soort wint. Dat geldt ook voor nieuwe economische leefomstandigheden. Laat je klanten daarom in je restaurant zelf bepalen wat hun gerecht waard is en trek daarmee nieuwe bezoekers over je drempel. Laat je mensen nú opleidingen volgen zodat ze extra gekwalificeerd aan de slag kunnen als de economie weer aantrekt. Geef speciale korting voor trouwe klanten in plaats van lagere tarieven.

Ideeën ontstaan vaak spontaan bij de koffie-automaten of bij andere wachtmomenten. Ga daar luisteren en doe inspiratie op. De simpelste ideeën zijn vaak het briljantst.

Nog meer goed nieuws: ideeën zijn gratis.

Verse inspiratie uit de zaterdagkrant

Kranten maken momenteel zware tijden door. Alle reden om de dagbladenjournalistiek te steunen, óók door de krantenartikelen extra aandachtig te lezen. Heel goed voor de dagelijkse inspiratie, om trends op te sporen en om nieuwe ideeën op te doen, stelt het COCD in dit artikel. Vooral de zaterdagkrant is heerlijk leesvoer. Dus pak die dikke bijlages er nog maar eens bij en ga weer lezen.

Verse inspiratie uit de zaterdagkrant

Kranten maken momenteel zware tijden door. Alle reden om de dagbladenjournalistiek te steunen, óók door de krantenartikelen extra aandachtig te lezen. Heel goed voor de dagelijkse inspiratie, om trends op te sporen en om nieuwe ideeën op te doen, stelt het COCD in dit artikel. Vooral de zaterdagkrant is heerlijk leesvoer. Dus pak die dikke bijlages er nog maar eens bij en ga weer lezen.

Ideeën in de hogedrukpan

Veel besluiten in je leven neem je op basis van intuïtie. Dat blijkt een hele goede manier te zijn om met moeilijke beslissingen om te gaan. Sterker nog, de besluiten lijken aan kwaliteit te winnen als je welbewust besluiten even parkeert - er nog een nachtje over slaapt - en dan pas de knoop doorhakt.

Gevoelsmatig besluiten nemen lijkt gemakkelijk, maar gaat niet vanzelf. Je moet je intuïtie wel voeden. Maar hoe doe je dat dan? Allereerst laat je voor jezelf de diverse meningen of gezichtspunten de revue passeren. Ook de advocaat van de duivel komt aan het woord. Daarbij onderscheid je de diverse belangen. Dat vergt zeer geconcentreerde aandacht: waar gaat het precies om?
Vervolgens zet je het dilemma in de hogedrukketel. Je gaat slapen of iets heel anders doen, zoals hardlopen. Daarna observeer je jezelf: wat gebeurt er? Daarvoor moet je eerlijk zijn en wat lef hebben. Op een gegeven moment weet je het. Dat is een bijzonder moment.

Hetzelfde geldt voor het uitwerken van ideeën. Soms heb je een hele rij mooie plannen, maar ontbreekt er net nog iets dat het geheel bijzonder maakt. Een rode draad, een invalshoek dat het geheel op een hoger plan trekt.
Je intuïtie kan je daarbij te hulp schieten, maar dan moet je jezelf wel de kans geven om ruimte te scheppen in je hoofd. Net als bij het nemen van een moeilijk besluit zet je de ingrediënten op een rijtje. Dat doe je vrij systematisch door diverse gezichtspunten te kiezen. Vervolgens laat je het idee rusten. Maak een boswandeling of ga slapen. De nieuwe gedachte zal je invallen op een moment dat je er niet op bedacht bent.

Ideeën in de hogedrukpan

Veel besluiten in je leven neem je op basis van intuïtie. Dat blijkt een hele goede manier te zijn om met moeilijke beslissingen om te gaan. Sterker nog, de besluiten lijken aan kwaliteit te winnen als je welbewust besluiten even parkeert - er nog een nachtje over slaapt - en dan pas de knoop doorhakt.

Gevoelsmatig besluiten nemen lijkt gemakkelijk, maar gaat niet vanzelf. Je moet je intuïtie wel voeden. Maar hoe doe je dat dan? Allereerst laat je voor jezelf de diverse meningen of gezichtspunten de revue passeren. Ook de advocaat van de duivel komt aan het woord. Daarbij onderscheid je de diverse belangen. Dat vergt zeer geconcentreerde aandacht: waar gaat het precies om?
Vervolgens zet je het dilemma in de hogedrukketel. Je gaat slapen of iets heel anders doen, zoals hardlopen. Daarna observeer je jezelf: wat gebeurt er? Daarvoor moet je eerlijk zijn en wat lef hebben. Op een gegeven moment weet je het. Dat is een bijzonder moment.

Hetzelfde geldt voor het uitwerken van ideeën. Soms heb je een hele rij mooie plannen, maar ontbreekt er net nog iets dat het geheel bijzonder maakt. Een rode draad, een invalshoek dat het geheel op een hoger plan trekt.
Je intuïtie kan je daarbij te hulp schieten, maar dan moet je jezelf wel de kans geven om ruimte te scheppen in je hoofd. Net als bij het nemen van een moeilijk besluit zet je de ingrediënten op een rijtje. Dat doe je vrij systematisch door diverse gezichtspunten te kiezen. Vervolgens laat je het idee rusten. Maak een boswandeling of ga slapen. De nieuwe gedachte zal je invallen op een moment dat je er niet op bedacht bent.

Een nieuwe ideeënstroom

Een creatief idee dat je uitwerkt tot kunstwerk, dient helemaal te 'kloppen' en doordacht te zijn. Dat leerden we op de opleiding creatieve handvaardigheid die ik ooit gevolgd heb. Dus als we de opdracht kregen om een wulps werkstuk van textiel te maken, dan dienden zowel de stof, de kleuren, de vorm en de uitvoering wulps te zijn.

Voor ons examenwerkstuk kregen we de opdracht om het thema 'De wil om te vliegen' uit te werken tot een sculptuur. Alle keuzes voor de uitwerking van dit thema moesten we uitgebreid beargumenteren. Midden in de nacht schoten me allerlei nieuwe ideeën door het hoofd, waardoor mijn werkstuk almaar uitgebreider werd. Het doorwrochte concept leverde me een hoog cijfer op, ook al was het sculptuur zelf helemaal niet zo spectaculair.

Als ideeënmaker slaagde ik met vlag en wimpel, maar de uitvoering vond ik moeilijker. Zo is het altijd gebleven. Wat ik in mijn hoofd heb, heb ik nog niet in mijn handen. Ik kreeg zelfs in de loop der tijd last van al dat 'hoofdwerk'. Voor mijn geestesoog zag ik geweldige schilderijen, collages en beelden ontstaan, maar anderen hebben daar de afgelopen jaren vrijwel niets van kunnen zien. Als ik al aan de uitvoering begon, verzandde het vaak in prutswerk. Uiteindelijk droogde ook de ideeënstroom op.

Afgelopen najaar ben ik weer gaan schilderen bij Karin. Karin pakt het helemaal anders aan met haar cursisten. Ze geeft ons wat ansichtkaarten van kunstwerken of knipsels uit tijdschriften als inspiratiebronnen. Een andere keer mochten we zelf iets moois meebrengen dat we op straat gevonden hadden. Of ze liet ons naar verschillende soorten muziek luisteren. Van een groot plan is geen sprake, we beginnen gewoon met schilderen of kleien. Zonder op perspectieven, schaduwwerking of zichtlijnen te letten, laat ik mijn handen hun werk doen. Op gevoel kies ik de kleuren en de vormen. Een beetje plakken, kneden en het toeval zijn werk laten doen. Het is een openbaring. Ineens kan ik het weer.

Een nieuwe ideeënstroom

Een creatief idee dat je uitwerkt tot kunstwerk, dient helemaal te 'kloppen' en doordacht te zijn. Dat leerden we op de opleiding creatieve handvaardigheid die ik ooit gevolgd heb. Dus als we de opdracht kregen om een wulps werkstuk van textiel te maken, dan dienden zowel de stof, de kleuren, de vorm en de uitvoering wulps te zijn.

Voor ons examenwerkstuk kregen we de opdracht om het thema 'De wil om te vliegen' uit te werken tot een sculptuur. Alle keuzes voor de uitwerking van dit thema moesten we uitgebreid beargumenteren. Midden in de nacht schoten me allerlei nieuwe ideeën door het hoofd, waardoor mijn werkstuk almaar uitgebreider werd. Het doorwrochte concept leverde me een hoog cijfer op, ook al was het sculptuur zelf helemaal niet zo spectaculair.

Als ideeënmaker slaagde ik met vlag en wimpel, maar de uitvoering vond ik moeilijker. Zo is het altijd gebleven. Wat ik in mijn hoofd heb, heb ik nog niet in mijn handen. Ik kreeg zelfs in de loop der tijd last van al dat 'hoofdwerk'. Voor mijn geestesoog zag ik geweldige schilderijen, collages en beelden ontstaan, maar anderen hebben daar de afgelopen jaren vrijwel niets van kunnen zien. Als ik al aan de uitvoering begon, verzandde het vaak in prutswerk. Uiteindelijk droogde ook de ideeënstroom op.

Afgelopen najaar ben ik weer gaan schilderen bij Karin. Karin pakt het helemaal anders aan met haar cursisten. Ze geeft ons wat ansichtkaarten van kunstwerken of knipsels uit tijdschriften als inspiratiebronnen. Een andere keer mochten we zelf iets moois meebrengen dat we op straat gevonden hadden. Of ze liet ons naar verschillende soorten muziek luisteren. Van een groot plan is geen sprake, we beginnen gewoon met schilderen of kleien. Zonder op perspectieven, schaduwwerking of zichtlijnen te letten, laat ik mijn handen hun werk doen. Op gevoel kies ik de kleuren en de vormen. Een beetje plakken, kneden en het toeval zijn werk laten doen. Het is een openbaring. Ineens kan ik het weer.

Het beslissende moment

Op de avond dat mijn moeder vorig jaar overleed, stond in mijn agenda de eerste bijeenkomst van de Masterclass Reportageschrijven gepland onder leiding van journalist Gerard van Westerloo. Voor die avond meldde ik mij uiteraard af. Maar de week daarna was ik er wel bij, tot grote verwondering van Van Westerloo. Later raakte ik met hem in gesprek over overleden moeders. Toen vertelde Van Westerloo dat hij na de dood van zijn moeder besloten had om haar levensverhaal uit te zoeken en op te schrijven. Ze bleek een geheime levensgeschiedenis te hebben. Het boek dat hieruit voortvloeide, draagt haar naam: Roosje.

Ik weet niet precies wanneer mijn interesse in levensverhalen is begonnen, maar dit verhaal van Van Westerloo vond ik wel fascinerend. Al langer liep ik met het idee rond om zelf ook iets met levensverhalen te doen, maar ik wist niet wat. Ik zag een vacature voor vrijwilligerswerk bij een organisatie die zich ten doel stelde om levensverhalen als een vorm van geschiedschrijving voor het nageslacht te bewaren. Maar ik ontving nooit een reactie op mijn aanmelding.

Afgelopen zomer las ik een boek van een vrouw, die ook haar moeder heeft verloren. Voor haar veertigste verjaardag nodigde de schrijfster haar eigen vriendinnen uit om fragmenten uit haar eigen levensverhaal aan haar te vertellen. Ze had haar vriendinnen daar hard voor nodig, want haar moeder kon die rol niet meer vervullen. Deze boekpassage greep me zeer aan.

Vervolgens liet het idee om levensverhalen te schrijven, me niet meer los. Plotseling ontdekte ik in mijn omgeving dat veel meer mensen hierin geinteresseerd zijn. Sommigen hebben de behoefte om hun eigen levensverhaal te bewaren of om het doorgeven aan de volgende generatie en andere dierbaren. Maar ook zonen en dochters blijken behoefte te hebben om meer te weten van het leven van hun ouders. Ik hoorde het verhaal van een dochter, die zeer ontroerd was toen ze bij het opruimen van de spulletjes van haar overleden moeder ineens een onbekend dagboekje vond. Daarin had haar moeder de gebeurtenissen rondom haar geboorte genoteerd.

Boeken met levensverhalen zijn prachtige geschenken, die zowel door de ontvanger als door de volgende generatie gekoesterd worden. "Herinneringen maken, dat is waar het om draait", zei mijn schoonzus. Van het opschrijven van deze verhalen kan ik mijn werk kan maken, bedacht ik. Dat was het beslissende moment.

Daarna ging het heel snel. Iedere dag groeide mijn bedrijf in mijn hoofd. Ik kreeg zoveel ideeën en impulsen, dat ik voortdurend in een staat van opwinding verkeerde. Enkele dagen na de eerste invallen maakte ik al de eerste versie van mijn ondernemersplan. Een week later koos ik met Willem de bedrijfsnaam en legde hij voor mij de bijbehorende websitenaam vast.

Enkele maanden geleden had ik geen enkel voornemen om zelfstandig ondernemer te worden. Nu ben ik eigenaar van Verhaallijnen. Een prachtige start van het nieuwe jaar!

Het beslissende moment

Op de avond dat mijn moeder vorig jaar overleed, stond in mijn agenda de eerste bijeenkomst van de Masterclass Reportageschrijven gepland onder leiding van journalist Gerard van Westerloo. Voor die avond meldde ik mij uiteraard af. Maar de week daarna was ik er wel bij, tot grote verwondering van Van Westerloo. Later raakte ik met hem in gesprek over overleden moeders. Toen vertelde Van Westerloo dat hij na de dood van zijn moeder besloten had om haar levensverhaal uit te zoeken en op te schrijven. Ze bleek een geheime levensgeschiedenis te hebben. Het boek dat hieruit voortvloeide, draagt haar naam: Roosje.

Ik weet niet precies wanneer mijn interesse in levensverhalen is begonnen, maar dit verhaal van Van Westerloo vond ik wel fascinerend. Al langer liep ik met het idee rond om zelf ook iets met levensverhalen te doen, maar ik wist niet wat. Ik zag een vacature voor vrijwilligerswerk bij een organisatie die zich ten doel stelde om levensverhalen als een vorm van geschiedschrijving voor het nageslacht te bewaren. Maar ik ontving nooit een reactie op mijn aanmelding.

Afgelopen zomer las ik een boek van een vrouw, die ook haar moeder heeft verloren. Voor haar veertigste verjaardag nodigde de schrijfster haar eigen vriendinnen uit om fragmenten uit haar eigen levensverhaal aan haar te vertellen. Ze had haar vriendinnen daar hard voor nodig, want haar moeder kon die rol niet meer vervullen. Deze boekpassage greep me zeer aan.

Vervolgens liet het idee om levensverhalen te schrijven, me niet meer los. Plotseling ontdekte ik in mijn omgeving dat veel meer mensen hierin geinteresseerd zijn. Sommigen hebben de behoefte om hun eigen levensverhaal te bewaren of om het doorgeven aan de volgende generatie en andere dierbaren. Maar ook zonen en dochters blijken behoefte te hebben om meer te weten van het leven van hun ouders. Ik hoorde het verhaal van een dochter, die zeer ontroerd was toen ze bij het opruimen van de spulletjes van haar overleden moeder ineens een onbekend dagboekje vond. Daarin had haar moeder de gebeurtenissen rondom haar geboorte genoteerd.

Boeken met levensverhalen zijn prachtige geschenken, die zowel door de ontvanger als door de volgende generatie gekoesterd worden. "Herinneringen maken, dat is waar het om draait", zei mijn schoonzus. Van het opschrijven van deze verhalen kan ik mijn werk kan maken, bedacht ik. Dat was het beslissende moment.

Daarna ging het heel snel. Iedere dag groeide mijn bedrijf in mijn hoofd. Ik kreeg zoveel ideeën en impulsen, dat ik voortdurend in een staat van opwinding verkeerde. Enkele dagen na de eerste invallen maakte ik al de eerste versie van mijn ondernemersplan. Een week later koos ik met Willem de bedrijfsnaam en legde hij voor mij de bijbehorende websitenaam vast.

Enkele maanden geleden had ik geen enkel voornemen om zelfstandig ondernemer te worden. Nu ben ik eigenaar van Verhaallijnen. Een prachtige start van het nieuwe jaar!